Blog

Storytelling Centre is op allerlei gebieden actief. Directeur Arjen Barel doet maandelijks verslag van de activiteiten van het centre in de onderstaande blogs. Op die manier laat hij zijn licht schijnen op wat er allemaal kan met storytelling, zowel in the theater als daarbuiten.


  • Is moeilijk

    Ik houd een glas omhoog en vraag: ‘Wat is dit?’
    ‘Is moeilijk,’ antwoord F.
    ‘Dat weet ik, maar hoe heet dit voorwerp?’ vervolg ik.
    ‘Is moeilijk,’ herhaalt F.
    ‘Ja ik weet dat het moeilijk is,’ ga ik door. ‘Maar dit is een glas, zeg me na: Glas.’
    ​‘Glas,’ zegt F. Om er meteen aan toe te voegen: ‘Is moeilijk.’

    Lees meer »


  • Palestijnen gaan ook naar het toilet

    Het was niet de eerst keer dat ik Qalandiya, misschien wel het bekendste checkpoint in Palestina, passeerde om vervolgens Ramallah in te rijden. Wel was het de eerste keer dat we er langer gingen verblijven en echt aan het werk zouden gaan om met jonge Palestijnen een storytelling voorstelling te maken.

    Lees meer »


  • Strafbare verhalen

    ‘Dan gaan we toch gezellig samen naar de gevangenis,’ grapt Charafe. We bespreken of we de voorstelling die we aan het maken zijn ook in Marokko kunnen spelen. We zijn op dat moment aan het werk in een klein appartement aan de Atlantische kust, iets ten zuiden van Casablanca. Ik lach, want hoewel ik niet de behoefte heb om een Marokkaanse gevangenis van binnen te zien, vind ik het belangrijk dat zijn verhaal ook hier verteld wordt.

    Lees meer »


  • Straatschoffies ontmoeten jankende bejaarden

    Jongeren en ouderen. Twee groepen die steeds verder van elkaar verwijderd lijken te raken, zeker als het niet om de eigen familie gaat. Want oma of opa is tof, maar een oudere die voor je in de rij staat bij de kassa is lastig en langzaam. En de kleinkinderen zijn de liefsten van de hele wereld, maar een schoffie op straat is vooral eng en een potentiele zakkenroller.

    Lees meer »


  • Helden in de woestijn

    De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik het eerste kwartier geen flauw idee had wat ik aan het doen was.

    Een half uurtje eerder parkeerden we onze auto bij een schoolgebouw in Kseifa, een Bedoeïenen-dorp in het zuiden van Israël. Een stoffige plek, omringd door nederzettingen met huizen opgetrokken uit golfplaten, houten pallets en tentdoek.Kleine ‘dorpjes’ die niet erkend worden en waar niemand veel om geeft, behalve de trotse bewoners. De Bedoeïenen zijn misschien wel de meest achtergestelde bevolkingsgroep in dit land waar het sowieso niet zo heel best gesteld is met gelijke rechten.

    Lees meer »