Maar daar stond hij na de koffie niet meer. Terwijl ik nog geen honderd meter van de parkeerplaats een flat white met havermelk zat te drinken, vond iemand het blijkbaar nodig mijn fiets los te rukken en mee te nemen, een beschadigde fietsendrager achterlatend.

Dan sta je wel even beteuterd te kijken. Niet alleen om het grove geweld waarmee dit moest maar ook omdat die fiets die zo vertrouwd was en waarmee ik inmiddels dertien voorstellingen gespeeld heb opeens weg was.

Ik zal jullie het vervolg van aangifte en verzekering besparen, maar wel wil ik een gedachte met jullie delen, die ik zelf had en grappig genoeg later die dag ook door een hele goede vriend geappt werd, toen ik inmiddels op de veerboot zat. Hij schreef: ‘Nadat de fiets zijn rol in Patricks leven en in de voorstelling had vervuld, heeft iemand het gestolen om het (hoogstwaarschijnlijk) te verkopen, zodat het een nieuwe start en een nieuwe bestemming kan krijgen.’ Het kwam gevaarlijk dicht bij mijn eigen gedachte: ‘Misschien is dit wel een teken, dat dit echt de laatste keer was dat ik deze voorstelling speelde.’

Dit schrijf ik niet alleen maar anekdotisch op. Het gaat mij er veel meer om hoe je een eigen verhaal kunt gebruiken om ergens mee om te gaan. Want het verhaal van mijn goede vriend en dat van mijzelf zijn natuurlijk volstrekt particuliere verhalen, zonder enige verankering in feiten en de realiteit. Maar dat doet er ook niet toe, want dit verhaal hielp mij wel om vrede te hebben met dat wat gebeurd was. Sterker nog, ik gaf het een mooie betekenis, als ware de cirkel is nu rond en ik kan weer door naar de volgende fase.

Een ander had misschien een heel ander verhaal gemaakt en was veel meer op het aangedane leed gaan zitten, of het feit dat Glasgow blijkbaar een zeer onveilige stad is. Ook valide verhalen, die hen wellicht geholpen zouden hebben om de gebeurtenis een plek te geven. Belangrijk daarin is dat we een keuze hebben. Wij kunnen vaak kiezen welk verhaal we aan een gebeurtenis of een herinnering linken. We kunnen bepalen welke waarde en – vooral – welke betekenis we eraan verbinden.

Een groot deel van mijn werk op het gebied van persoonlijke groei gaat hierover. We moedigen mensen aan om verschillende perspectieven binnen een verhaal te verkennen en te kiezen welk verhaal ze uiteindelijk willen incorporeren. Daarin is in principe geen goed of fout. Alle verhalen mogen bestaan. Maar we proberen wel te stimuleren dat positieve verhalen de overhand hebben. En geloof me, daar liggen niet altijd positieve gebeurtenissen aan ten grondslag. Maar als je in staat ben om – al is het na verloop van tijd – ook in het negatieve het positieve te zien, dan draagt dat zeker bij aan je mentale veerkracht.

Natuurlijk verzin ik dit niet allemaal zelf. Ik leun hier nadrukkelijk op de techniek van re-authoring die door het lezen van de boeken van Michael White, een van de grondleggers van de narratieve therapie, tot mij kwam. Hij werkte met mensen die in de knoop zaten en die hij wist te bewegen om bepaalde vastgeroeste verhalen te herschrijven en opnieuw betekenis te geven. Ik geloof hier heilig in en hoop dat we door het geven van workshops en trainingen meer mensen kunnen aanzetten om ook eens een ander perspectief te durven kiezen. Of je fiets nu gejat wordt of niet.