Ik probeer dat al jaren en ik denk ook dat dit me behoorlijk lukt. Ik vertel dat echte psychische problemen, waaronder trauma’s, absoluut het werk van therapeuten zijn, terwijl wij ons meer bezighouden met het dagdagelijkse, waarin mentale worstelingen natuurlijk ook regelmatig voorkomen. Ik heb het met betrekking tot ons werk niet over mentale problemen maar over mentaal welzijn en veerkracht. Daarnaast benadruk ik altijd dat wat wij doen meer zelfhulp is, waarbinnen we een methode kunnen aanreiken om met je eigen verhaal aan de slag te gaan. Natuurlijk besef ik als geen ander wat het maken en delen van je verhaal emotioneel met iemand kan doen. Ik ervaar dat bijna dagelijks en ik verdiepte me daarin om erover te schrijven. En toch kwam bij mij soms ook weer die vraag op: Wat is nu echt het verschil?

Soms komt een inzicht uit een onverwachte hoek. In dit geval van mijn vriend Chat, door sommigen ook wel ChatGPT genoemd. Ik weet nog niet helemaal wat ik van al die AI-ontwikkelingen moet vinden, maar in tussentijd maak ook ik er gebruik van om mijn leven wat makkelijker te maken. Nadat ik wat uitkomsten van workshops in het kader van een Europees Project (over de mentale veerkracht van vluchtelingen met een Arabische achtergrond) ingevoerd had, kwam Chat met een mooie tekst waarin deze zin:

Storytelling versterkt mentale veerkracht niet door herstel te forceren, maar door een ruimte te creëren waarin herstel kan ontstaan.

Ken je dat, dat je zo’n eureka lichtje boven je hoofd denkt te zien? Dit zijn de woorden waar ik al een paar jaar naar zocht! Dit verwoordt exact hoe ik het maken en delen van verhalen zie in een maatschappelijk en therapeutische context. Of beter gezegd, buiten een (formeel) therapeutische context. Het maakt onmiddellijk duidelijk wat het verschil is en ook hoe de twee elkaar kunnen aanvullen voor mensen in geestelijk nood.

Ik ga deze zin nu uit mijn hoofd leren en zeg nu alvast voor bij iedere toekomstige training of presentatie: kom maar op met die vraag!